Het Priesterschap in beeld – Deel 3

Priesterwijding Servaas Bosch
Copyright Foto’s: Annelies Marien


corPriesterwijding_183[1]


corPriesterwijding_191[1]


corPriesterwijding_196[1]


corPriesterwijding_201[1]


corPriesterwijding_204[1]


corPriesterwijding_221[1]


corPriesterwijding_222[1]


Advertenties

Het Huwelijk

ringen1“Moge de Heer uw huwelijk bevestigen en zegenen.  Wat God verbonden heeft, dat zal de mens niet scheiden.”
uit de huwelijksliturgie

Betekenis van het sacrament

God heeft man en vrouw voor elkaar bestemd. Door elkaar hun liefde te geven en open te staan voor nieuw leven als vrucht van hun liefde, vormen ze een beeld van de overstromende liefde van God.

Het sacrament van het huwelijk komt tot stand door een belofte van trouw van een man en een vrouw. Deze belofte wordt in het openbaar uitgesproken ten overstaan van God en van de kerkgemeenschap, die vertegenwoordigd wordt door getuigen. De priester of diaken roept Gods zegen over het paar af.

Het is niet een priester die het huwelijkssacrament toedient, maar man en vrouw dienen het elkaar toe. Man en vrouw moeten vrij zijn van elke verplichting of dwang. Zij schenken zich aan elkaar om – tot de dood hen scheidt – een volkomen levensgemeenschap te vormen die openstaat voor het ontvangen van kinderen.

Voor een huwelijk met iemand die niet katholiek is maar wel is gedoopt, is verlof nodig van de bisschop. Voor een huwelijk met iemand die niet gedoopt is, dient bij de bisschop om dispensatie gevraagd te worden. In ieder geval moet één van beide Rooms-Katholiek zijn.

De Priester- en Diakenwijding


annelies1 Fotopagina’s priesterwijding Servaas Bosch 
Het Priesterschap in beeld – Deel 1 (klik hier)
Het Priesterschap in beeld – Deel 2 (klik hier)
Het Priesterschap in beeld – Deel 3 (klik hier)


“Jezus ging de berg op en riep tot zich die Hij zelf wilde: en zij kwamen bij Hem.  Hij stelde er twaalf aan om Hem te vergezellen en door uitgezonden te worden om te prediken.”
Mc. 3: 13-14

Betekenis van het sacrament

Wie gedoopt en gevormd is, kan in de Kerk twee speciale sacramenten ontvangen: de wijding en het huwelijk. Beide hebben gemeenschappelijk dat ze bestemd zijn voor het welzijn van anderen. Ze zijn een kanaal waardoor Gods liefde in de wereld kan komen.

De wijding is bedoeld voor degenen die het werk van de apostelen van Jezus voortzetten. De opdracht die Christus heeft gegeven aan zijn apostelen, is nu toevertrouwd aan bisschoppen, priesters en diakens. Zij ontvangen voor deze zending een wijding. Door de wijding (handoplegging onder het uitspreken van een wijdingsgebed) krijgt de wijdeling de gave van de Heilige Geest, zodat zij hun werk voor alle gelovigen kunnen waarmaken.

Het wijdingssacrament bestaat uit drie trappen. De wijding tot bisschop, tot priester en tot diaken. De volheid van de wijding is de wijding tot bisschop. Het maakt de wijdeling tot een wettige opvolger van de apostelen. Hij treedt daarmee ook toe tot het college van bisschoppen. Samen met andere bisschoppen en de paus is hij verantwoordelijk voor de gehele Kerk. De bisschop aan wie een lokale kerk is toevertrouwd is in zijn bisdom de spil van eenheid. Iedere bisschop heeft in de geloofsgemeenschap de taken van onderricht, heiliging van de gelovigen en bestuur.

I. De Priesterwijding

Bij een priesterwijding roept de bisschop Gods kracht af over de nieuwe priester. De priester kan in de naam van Christus en als medewerker van de bisschop het woord van God verkondigen en de sacramenten als Eucharistie, doop, biecht en ziekenzalving toedienen.

II. De Diakenwijding

Bij een diakenwijding wordt de nieuwe diaken aangesteld tot een dienst binnen de geloofsgemeenschap in naam van de bisschop. Hij staat de priester bij in de eredienst, bij pastorale taken en op het gebied van de liefdadigheid. Hij kan dopen en Gods zegen afroepen over een huwelijkspaar.

Foto’s van een diakenwijding, zie fotogalerij (klik op de foto):

diakenwijding_0041a

 


De Ziekenzalving

ZiekenzalvingSet-LR“Moge onze Heer Jezus Christus, door deze heilige zalving en door zijn liefdevolle barmhartigheid, u bijstaan met de genade van zijn heilige Geest.”
uit de liturgie van de ziekenzalving

Betekenis van het sacrament

Sinds het 2e Vaticaans Concilie spreken we niet meer over de ‘Laatste sacramenten’ maar over de Ziekenzalving. Een spoedig levenseinde is dan ook niet meer het criterium voor de Ziekenzalving. Als iemand door ouderdom verzwakt is, zwaar ziek is of voor een zware medische ingreep staat, kan hij of zij de Ziekenzalving ontvangen.

Het beste kan de zieke zelf tijdig om het sacrament vragen. Familie, vrienden, de arts of de verpleegkundige kunnen hierbij de zieke van dienst zijn door hem of haar op die mogelijkheid te wijzen.

Praktische informatie

De priester bezoekt hem of haar persoonlijk die om dit sacrament vraagt.

Een gebaar dat in vele vieringen alleszins zijn waarde moet krijgen is de handoplegging. Jezus zelf legde de handen op bij zieken en Hij schreef de handoplegging voor aan zijn leerlingen en deze hebben dit ook veel gedaan. De handoplegging is samen met de zalving een gebaar van intens gebed tot God, dat Hij de zieke nabij zou zijn, dat de H.Geest hem zou beschermen en bemoedigen en dat Hij hem zou doen leven.

1. De individuele viering.

De ziekenzalving kan een zeer sterk gebeuren zijn voor de zieke en zijn omgeving. Daarom moet men erover waken dat, ook ingeval van hoogdringendheid, de priester op het moment van de toediening van het sacrament niet alleen is. Het sacrament geldt op dat ogenblik als een gebaar van de Kerk en een gebaar van heel de gemeenschap, die aanwezig is om te bemoedigen, te bidden en te troosten.  Een zeer korte catechese vooraf is meestal noodzakelijk, ook voor de aanwezigen, met een toelichting over de zin van de tekenen van zalving en handoplegging.

2. De gemeenschappelijke viering van de ziekenzalving.

De gemeenschappelijke toediening van de ziekenzalving is één van de wegen om tot een gezonde en rustige houding te komen tegenover dit sacrament. Een gemeenschappelijke ziekenzalving is zoals alle andere sacramenten een kerkelijk gebeuren dat ook kan plaatsvinden in de parochiekerk tijdens een Eucharistieviering waaraan de familie van de zieken en heel de parochiegemeenschap deelneemt. Deze vieringen, zowel in ziekenhuis als in parochie, hebben plaats in een atmosfeer van geloof, rust en christelijke blijdschap. Zo merken de aanwezigen dat de ziekenzalving niet meer als bedreigend overkomt. Ziekenzalving wordt onmiddellijk verbonden met het gedragen worden door de bredere geloofsgemeenschap.

3. Buiten bewustzijn?

Aan zieken die het bewustzijn verloren hebben, mag men het sacrament toedienen als men oordeelt dat de zieke zelf of zijn naaste omgeving erom zou gevraagd hebben indien hij bewust zou geweest zijn en wanneer dit past bij zijn levenshouding. Ook de zegening van het lichaam van de stervende kan hier op zijn plaats zijn.


De Biecht

Annelies Fotopagina ‘de Biecht in beeld’ (klik hier)


boete‘God, die als een licht in ons hart is opgegaan,  geve dat gij oprecht uw zonden erkent en zijn barmhartigheid ondervindt’.
 uit de liturgie van het boetesacrament

Betekenis van het sacrament

Het sacrament van boete en verzoening wordt ook wel de biecht genoemd. Dit sacrament biedt de mogelijkheid om ons opnieuw met God te verzoenen, wat we ook gedaan hebben. Wie biecht slaat een nieuwe, blanco pagina in het boek van zijn leven op.

Een zonde is iedere daad die niet past bij een kind van God en een obstakel vormt voor Gods rijk van gerechtigheid. Ook na het doopsel, dat nieuw leven geeft, blijven we vrije mensen die gebukt gaan onder de neiging kwaad te doen. In een ‘gewetensonderzoek’ kun je, je leven de revue laten passeren en komen tot spijt over begane fouten.

Christus verleende aan priesters het gezag om in zijn Naam zonden te vergeven. “Als jullie iemand zonden vergeven, dan zijn ze vergeven” (Joh.20,23). In het sacrament van boete en verzoening belijd je, je zonden in een persoonlijk gesprek met een priester. Deze is gehouden tot absolute geheimhouding en kan je namens Christus de ‘absolutie’ geven, dat wil zeggen vergeving. Hij hoort je daarbij ook een ‘penitentie’ op te leggen, bijvoorbeeld het aandachtig bidden van enkele gebeden of het verrichten van een goed werk.